خيابان عين الدوله - خيابان اميريه خيابان عين الدوله « 1 » و اميريه « 2 » خيابانهاى پر آب و درختى بودند كه اشراف‌نشين محسوب مىشدند و اولى محل تفرج ساكنان شرق و دومى گردشگاه مردم غرب تهران ، مخصوصا عصرهاى اين دو خيابان با آبهاى جارى زلال و درختهاى سرسبز ، همراه خلوتى و سكوت شاعرانهء خود كه روحبخشى مخصوص مىنمود . خربازى اگر خيابانهاى لاله‌زار و استانبول ، محل هرزگى و چشم‌چرانى و خودفروشى و خودنمايى مردم عادى و پز دادن و سر و بر و رخت و قيافه به رخ اين و آن كشيدن تازه بدوران رسيده‌ها و فكلى گشنه‌هاى پز عالى ، جيب خالى و پسر حاجىهاى دست از آستين درآورده و پااندازها و دلالهاى محبت زن و مرد و مركز عيش و نوش و مانند آن بود ، خيابان عين الدوله و اميريه نيز دوستداران خاصهء خود داشت كه از جوجه‌مشديهاى خرسوار و يابوسوار و داش‌مشديهاى خوش‌پگ و پز تشكيل مىگرديد ؛ اگر كسى مىخواست در بهترين نقطهء شهر تفرج نموده ، از آب و هوا و درخت آن استفاده كرده ، در ضمن بهترين الاغهاى بندرى و خوبترين كرّه‌هاى ورامينى و زيباترين خرهاى دولابى را همراه كليهء

--> ( 1 ) . حاكم تهران ، مردى خونخوار و قسى ، كه هم صدارت زمان استبداد را داشت و هم صدر اعظم زمان مشروطه شد ! . ( 2 ) . از راه‌آهن تا چهار راه پهلوى پايين ( كاخ مرمر ) .